hakkımda

Otuz yıl önce duvarlarıma siyah beyaz fotoğraflar asmak istedim. Hani bir ruhu olan, bakmaktan bıkmayacağım fotoğraflar. Bunun için sanat galerilerini dolaştım ama sevdiğim hiçbir şey bulamayınca boş duvarlarım için kendi çektiğim fotoğraflarımı asmaya karar verdim.

İşte fotoğrafa başlamam böyle oldu. Ama hemen değil, çünkü duvarıma neyi asmak istediğimi bilmiyordum. Bu yüzden bir yıl boyunca dergilerden kitaplara, bulabildiğim her şeyi okudum. Sahaflar ve fotoğraf dükkânları uğrak yerim oldu.

Sonunda ilk fotoğraf makinemi aldığımda, daha ilk gün, tek kare bile çekemeden bir kaza yaptım. Elimden kayıp betona düşen makinem paramparça olmuştu. Neyse ki tamir ettirebildim. Tamirden geri geldiğinde artık onunla ne yapacağımı biliyordum.

Duvarlarım kısa sürede kendi fotoğraflarımla dolmaya başladı. Arkadaşlarımı, onların arkadaşlarını, kısacası gözüme takılan her şeyi fotoğraflamaya başlamıştım.

Okuduklarımdan, baskının da en az kompozisyon ve hikâye kadar önemli olduğunu öğrenmiştim. Bu yüzden evimin banyosuna bir karanlık oda kurdum ve baskı yapmayı kendi kendime öğrendim. İşten gelir gelmez banyoya girip baskıya başlıyordum. Aynı kareyi kırktan fazla bastığım oldu. Johannesburg’daki ilk sergim o banyodan çıktı.

Fotoğraf sadece deklanşöre basmaktan ibaret değildir. Doğru anda deklanşöre bastıktan sonra ne yapacağını bilmek de o kadar önemlidir. Hayatta beni en tatmin eden şeylerden biri, insanları kendi ortamlarında, en rahat hissettikleri yerde fotoğraflamak. İster portre ister belgesel olsun, insanla bağ kuramazsanız en iyi makine bile işe yaramaz. Fotoğrafçılık duyguyu kareye yansıtabilmektir, tek bir kareyle hikâye anlatma sanatıdır, en son model makineye sahip olmak değil.

Sessizce ve sabırla çalışır, anı olduğu gibi yakalamaya özen gösteririm. Sonra her kareyi kendim düzenler; klasik siyah beyaz, doğal renk ya da eski tarz renkli olarak basarım.

İyi bir fotoğraf için ölçütüm hiç değişmedi. Otuz yıl önce neyse şimdi de o. Fotoğraf çekmeye karar verdiğim ilk günden beri, deklanşöre her bastığımda kendime hep aynı soruyu sorarım:
“Bu kare duvara asılmaya değer mi?”

İlgileniyor musunuz? Acele etmeyin, önce bir sohbet edelim.