fark yaratanlar için belgesel fotoğrafçılık
her hikâyenin bir tanığa ihtiyacı vardır
samimi ve yakın.
ekmek klipslerinden tekerlekli sandalyelere
Johannesburg’da gönüllülerin yürüttüğü Sweethearts Foundation, tekerlekli sandalyeye ihtiyacı olup da alamayanlara yardım etmek için ilginç bir yöntem uyguluyor. Okullardan ve ailelerden ekmek poşeti klipsleri ile şişe kapakları toplayıp geri dönüşüme satan vakıf, elde ettiği gelirle tekerlekli sandalye alıyor. 2013 ve 2014’teki teslimleri gönüllü olarak fotoğrafladım. Vakıf bu fotoğrafları kampanyalarında kullandı.
Bir gönüllü, yeni tekerlekli sandalyesindeki bir çocukla. Johannesburg, Kasım 2013.
Alexandra Engelliler Merkezi’nde sandalyelerini alanlar. Alexandra, Ağustos 2014.
Futbol topu ve yeni tekerlekli sandalyesiyle. Johannesburg, Kasım 2013.
Bir gönüllü yeni sandalyeyi ayarlıyor. Alexandra, Ağustos 2014.
Teslimden sonra mutlu anne ve oğlu. Johannesburg, Kasım 2013.
Okul çocukları, yeni sandalyesine kavuşan arkadaşlarının sevincini paylaşıyor. Johannesburg, Kasım 2013.
temiz bir başlangıç
Haziran 2018'de, Sandton’daki Park Inn by Radisson otelinin çalışanları SOS Çocukköyü Ennerdale’de kolları sıvadı. 1984'te Johannesburg’un yaklaşık 30 km güneyinde açılan bu köy, Güney Afrika’daki ilk SOS köyü. O gün köydeki on altı aile evinden birini temizlediler. Burada yaşayan çocukların kimi anne babasını kaybetmiş, kimi terk edilmiş. Kiminin de anne babası hastalık, yoksulluk ya da bağımlılık yüzünden onlara bakamıyor. Bana düşen de bu emeği ve köyün küçük sakinlerini fotoğraflamaktı.
Otel çalışanları oturma odasını boşaltıyor. Ennerdale, Haziran 2018.
Yatak odası süpürülüyor. Ennerdale, Haziran 2018.
El ele üç çocuk. Ennerdale, Haziran 2018.
Kaldıkları aile evinin önünde kızlar. Ennerdale, Haziran 2018.
Köyün en küçükleri kadraja doluşuyor. Ennerdale, Haziran 2018.
Avuçlarında dönen topaçlar. Ennerdale, Haziran 2018.
Süpürgeler havada: ekip işi bitirmenin sevincinde. Ennerdale, Haziran 2018.
Aynı oda, yeni bir başlangıca hazır. Ennerdale, Haziran 2018.
timbuktu
el yazmaları
Yüzyıllardır Timbuktu dünyanın öbür ucu olarak bilinir. Eski bir Batı Afrika atasözü, tuzun kuzeyden, altının güneyden geldiğini, bilgeliğin ise yalnızca Timbuktu’da olduğunu söyler.
Bir zamanlar âlimler okumak ve kitap çoğaltmak için uzaklardan Timbuktu’ya gelirmiş. Aileler bu kitapları evlerinde saklayıp kuşaktan kuşağa aktarmışlar. Bazıları 700 yıldan eski bu el yazması kitapların sayıları yüz binleri buluyor.
Ben 2009'da oradaydım. O yıl, el yazmaları için Ahmed Baba Enstitüsü’nde yeni bir kütüphane açılmıştı. Afrika’nın mirasını korumak amacıyla Güney Afrika Cumhuriyeti de binanın yapımına destek vermişti.
Maalesef 2012'de silahlı gruplar şehri ele geçirdi ve Ocak 2013'te şehirden kaçarken kütüphaneyi ateşe verdiler. Yangında yaklaşık 4.000 el yazması kitap ya yandı ya da kayboldu. Neyse ki felaketi önceden görenler, 370.000'den fazla el yazmasını çoktan gizlice Mali’nin başkenti Bamako’ya taşımışlardı.
Sahra’nın kenarında bir Tuareg ve devesi. Timbuktu, 2009.
Koruyucu kutularda saklanan, yüzyıllar öncesinden kalma el yazmaları. Timbuktu, 2009.
Elle çizilmiş bir şifalı bitki; yapraklarının adları Arapça yazılmış. Timbuktu, 2009.
Güney Afrika Devlet Başkanı Thabo Mbeki’nin Ahmed Baba Enstitüsü ziyaretçi defterine düştüğü not: el yazmalarını koruyanlara teşekkür. Timbuktu, 2001.
Ahmed Baba Enstitüsü çalışanları iş başında. Timbuktu, 2009.
Eski el yazmaları İngilizce ve Fransızcaya çevriliyor. Timbuktu, 2009.
Kadim el yazmaları gelecek için taranıp korunuyor. Timbuktu, 2009.
Bir zamanlar Timbuktu’nun üniversitesine ev sahipliği yapan Sankoré Camii. Timbuktu, 2009.
Türkiye’de ve yurt dışında çalışan belgesel fotoğrafçı.
Anlatacak bir hikâyeniz mi var?
Bana yazın, birlikte fikir alışverişi yapalım.